nov 282010
 

Soms ontstaan namen zomaar vanuit het niets. Neem nu onze buurman. Officieel heet hij namelijk voluit Jean-Pierre Bonneteau maar wij noemen hem altijd Jean Pruttél.

Jean is de enige zoon van onze, helaas overleden, buurvrouw  Lison. Lison heeft de eerste jaren van ons verblijf in frankrijk zich over ons ontfermd als een “echte moeder”.

Dank zij haar spreken we beter Frans, dank zij haar kennen we ongelooflijk veel mensen, dank zij haar hebben we onze plek in Busserolles “verovert”.

 

Jean, haar zoon dus, woont met zijn vrouw in Limoges en kwam 1 x per veertien dagen naar zijn ouderlijk huis om gras te maaien, en Lison met hand en span diensten te helpen.

Omdat Jean als 14 jarige een zeer ernstig bromfiets ongeluk had waarbij zijn gezicht helemaal openlag heeft hij, na meerdere operaties,  maanden  moeten revalideren in een ziekenhuis in Bordeaux.

Zijn ogen zijn nooit meer helemaal goed hersteld en daarom mag Jean niet autorijden. Zijn vrouw Odette rijdt dus altijd  met de auto en Jean had een bromfiets.

 

Als loodgieter van beroep werd Jean altijd door collega’s opgehaald met de auto en zo naar de werkplek gebracht. Dat moet heel vervelend voor Jean zijn geweest. Als kind bij zijn ouders op de boerderij ( zijn vader had een aannemersbedrijf en zijn moeder de boerderij) mocht hij al jong tractor rijden. Ook reed hij al jong auto, geen gendarme te zien in de verre omtrek. Na dat ongeluk op die jonge leeftijd was alles in één klap anders. Zijn gezicht niet meer zo fraai als voor die tijd , zijn ogen slecht en hij stond pas aan het begin van zijn leven.

Franse mensen zeuren niet snel, C’est la vie, is een veel gehoorde kreet. Dat is natuurlijk aan één kant dapper maar andere de andere kant belemmert het je ook in je uitdagingen.

Jean heeft tot zijn 56ste levensjaar zich “beholpen met de bromfiets”en het gereden worden door vrouw, dochters en collega’s en nooit verder gedacht dan “zijn neus lang was”.

Tja en dan komt er “modern, actief echtpaar”uit Nederland in Coireaud wonen en zegt die vrouw ( ik dus) Jean ik begrijp iets niet, je rijdt al vanaf je 11de tractor, hier op je terrein rijd je ook in de auto waarom heb jij alleen maar een bromfiets en niet zo’n leuk 45 km autootje?  Mag je zonder rijbewijs in rijden. Hoef je niet in de kou op die bromfiets naar Coireaud te rijden, kun je de hond meenemen inde auto, kun je zelfstandig boodschappen doen etc, etc. Maar bovenal Jean, dan heb je je vrijheid terug.

Jean zijn mond viel wijd open van verbazing, daar heb ik nog nooit aan gedacht ( zo typisch frans!!!) wat een idee.

Enfin, nog geen week later pruttelde er een klein,  rood  autootje door Coireaud. Jean had direct zo’n wagentje aangeschaft. Ik heb  erge spijt dat ik hem “wijzer”gemaakt heb. Inplaats van hooguit 1 x per 14 dagen pruttelt Jean ieder week naar Coireaud, blijft een paar dagen, pruttelt overal naar toe, hond mee in de auto en geniet.

Op het moment dat we zijn auto horen aankomen zeggen Peter en ik in koor:”attends Jean Pruttél “ ( spreek uit Pruu-tél). Gelukkig voor ons spreekt en verstaat hij geen Nederlands en heeft hij geen idee van zijn bijnaam.

Ook meegenieten van al het moois dat Coireaud en omgeving te bieden heeft: Boek een lang week-end, een midweek, een week. Kijk voor aanbiedingen op onze website: www.petits-fours.fr of neem contact op met

Cora van Ingen tel: 0033-553 568570 of mail c.v.ingen@petits-fours.fr.

Bienvenue chez petits-fours.